Bu ne perhiz, bu ne lahana turşusu?
Şu anda bana “çelişki ne?” diye sorsalar, şöyle cevap veririm: Sizi seven birinin (bu kızım olabilir) sevgisinden bunalmışken, onun sevgisinin başkasına (bu da babası olabilir) yönlendiğini gördüğünüzde hem biraz rahatlayıp hem de kıskanmanız… veya çocuğunuzu anneannesine gönderip sizin rahat rahat evde keyif yapacağınızı hayal ettiğiniz bir akşam boş eve girmenizle başlayıp sizi gördüğünde sevinçten çılgına dönen öbür yarınızın olmamasının boşluğuyla devam eden yarım kalmışlık hissi…
İstiyorum ki ben ve kardeşim evden gittiğimizde, annemin yaşadığı duygusal yıkım birgün benim de başıma gelmesin! İstiyorum ki günü gelip Melis benim kanatlarım altında yaşamaya son verdiğinde hayatım onsuz da anlamını korusun! İstiyorum ki karı-koca olarak Melissiz de bir anlam ifade edelim!
Ama sonra boş eve gelip kızım terlikleriyle karşılaşıyorum, panikle yatak odasına giriyorum. Taze pişmiş vanilyalı kurabiye gibi kokan odasındaki boş yatağını görüyorum. Panik oluyorum. Annemi arıyorum: “Biz kesin anlaşmamıştık Melis’in bu gece sende kalmasına” diyorum biraz sitemle. Tek dileğim Melis’in benim ismimi sayıklayıp anneannesinde uyumamış olması. Ama sorun yok…Bana kalan boş evin keyfini sürmek. Aksi gibi eşim de bu gece evde yok. Neyse ki internet var, neyse ki blogum var ve bloguma yorum yazan okuyanlarım var!
Şimdi hatırlamaya çalışıyorum, neydi benim yapmaya vakit bulamıyorum diye dönüp durduğum şeyler diye, ama bulamıyorum. Film seyredeyim diyorum; elimdeki bütün filmlere burun kıvırıyorum. Her Cuma öğle yemeği saatinde koşa koşa Gloria Jeans Cafe’ye okumaya gittiğim kitaplarıma bakıyorum; onlar da cezbetmiyor beni bu akşam.
Sakın kimse “Geç kalmışsın, sen çoktan kızının bağımlısı olmuşsun” demesin! Henüz pes etmiyorum. Ne zamandır mutfak çekmecelerinin dağınıklığından rahatsız oluyordum. CD’lerimin de çoğunun kabıyla içi karışmış durumda. Hem sonra, Melis’in resimlerini fotograf.com’a ne zamandır yükleyememiştim…Daha yapacak bir sürü şey çıkar! Hiç olmadı, atlarım arabaya alır kızımı getiririm uyurken evine. Ne var yani, bana özel gecelerin sonu gelmedi ya; başka zaman eğlenirim yalnızlığımla 
Yarın akşam seni dışarı çıkarıyorum şekerim. Hiç itiraz yok, kusana kadar içeceksin, deli gibi dans edeceksin. Sen sadece anne değilsin.
yazının bende uyandırdığı his aynen şu: Karşına çıkan ilk sopaya doğru koşuyorsun sonra sopaya bir vuruyorsun rahatlıyorsun
Merak etme Şenizcim. Şu an böyle hissetmen çok normal çünkü Melis daha küçük ve sana ihtiyacı var, senin de ona. Ama Melis büyüyüp de sosyalleşince aranızdaki bağ da farklılaşacak göreceksin. Biraz daha bağımsız olacaklar, kendi sosyal ortamları vs. olacak. Kızları bilmem ama benim oğlum daha şimdiden (6 yaşında) “Anne ben doğumgünümde arkadaşlarımı çağırmak istiyorum eve ama siz evde olmayın,” diyor.