Anne olarak yaşamak
Günümüz medyası anneliği öyle pazarlamaya başladı ki sanki kadınlar sadece anne olmak için doğmuşlar. Anne olmayan kadınlar, (olamayan veya olmamayı seçen, hiç fark etmez) nereye baksalar, sanki çocuk sahibi olmak tüm galaksinin en keyifli, en tatmin edici deneyimiymiş gibi gülünç olan romantik resimler ve reklamlarla çevriliyorlar. Annelik furyası, toplumun baskısıyla da birleşince, sanırsınız yanında salyası akan veya elektrik prizine parmağını sokan bir yaratığı olmayan kadınlar, iflasın eşiğinde, bomboş bir hayata doğru ilerliyorlar!
Medyayı bu baskıları yaparken bir parça anlayabiliyorum. Öyle büyük para var ki anneliğin bu şekilde özendirilmesinin sonunda… Bebek ve çocuk pazarı her yıl daha önce akla ihtiyaç olduğu gelmeyen buluşlarla bir çığ gibi büyüyen bir tuzak haline geliyor. Peki ya toplum? Bir kadın anne olmamaya karar verirse, bencil mi oluyor? Anne-baba olmayı çok sencil nedenlerle mi istemiş peki anne-baba olanlar? İleride yalnız kalmak istemediği için veya yaşlandığında bir bakanı olsun diye çocuk yapmaya karar veren hiç olmamış mi?
Bir de magazin sayfalarında yer alan manken ve film yıldızlarının haberleri var insanı kışkırtan. Bir kere hem anne olup hem de hala kadınsılığını koruyabilmiş olmak, muhakkak haberin başlığı oluyor. Bu yazılar, “Hala eskisi gibi seksi olan X” veya “Anne olduktan daha da dişi olan Y” şeklinde başlamazsa olmaz ! Genellikle anneliklerinin 3. ila 6. ayında son derece iddialı kıyafetler giyip poz veren bu ünlülere bakınca kendimle ilgili sorular üşüşüyordu kafama Melis yeni doğmuşken. Gerçi halimden çok memnumdum. Anne olduğum için, üstelik bir kızım olduğu için son derece gururluydum. Ama yine de seksi hissetmek şöyle dursun, aynanın karşısından gözümü kapayıp geçmek istiyordum. Bir de o talihsiz demeçler yok mu verdikleri! “Oğlumun gece vakti sesini duyunca, yüzümde gülümseme beliriyor, hemen yanına gidiyorum”. “Hayatımı ona adamış olmak yaptığım en iyi iş” vs vs. Ben de mi bir acayiplik var, gecenin ortasında uykumun bölünmesinden nefret ederken veya hayatımın tamamını çocuğumun veya onun bakımıyla ilgili detayların kaplamasına izin vermezken? Sinir krizi hiç mi geçirmez bu ünlü anneler? Hiç mi bunlardan bahsedip, anneliği ütopik bir yere koymaktan vazgeçmek istemez medya kaynakları?
Yaratılan başka bir suni müzakere konusu ise çalışan anne olmak ya da olmamak…Hangi gruptan olunduğu fark etmiyor, hiçbir annenin hayatı kolay değil. Bence kesin olan tek şey, bu iki grubun hiçbir zaman tam olarak birbirini anlayamayacağı ve birbirlerinin doğrularına her zaman şüphe ile yaklaşacakları. Çünkü konuyla ilgili tüm açıklamlar ve yazılar bizim bunu sadece bir tercih olarak görmemizi engelemeye çalışıyor. İçten içe işlenen, kadının evde kalıp çocuklarına annelik yapması. Kolay olan bu olduğundan değil, mağara düzeninin hala korunmaya çalışılmasında birçok çıkar sahibinin olmasından…
Tüm bu medya bombardımanının, anneliği bir süredir olduğundan daha da zor hale getirdiğini görüyorum. Çocuklarımızın yemeğini hazırlayıp önlerine koymak artık yeterli olmuyor. Gazetelere ve dergilere bakılırsa, havuçlardan küçük heykecikler yapıp, tabak üzerine ekmek, zeytin, marmelattan ev dizayn etmemiz gerekiyor …Bu arada evimizi “Evim” türü dergilerdeki gibi dekore etmemiz, kendimizi “Women’s Health”gibi dergilerin kapaklarında yer alan bayanlar gibi fit tutmamız ve herşeye rağmen “Parents” türevi dergilerde yer alan ünlüler gibi yüzümüzde Monalisa gülümsememizi korumamız gerekiyor. İyi bir anne olmak yetmiyor; en iyi anne kim olacak yarışmasını da kazanmak gerekiyor.
Kafamıza sokulmaya çalışanlara karşı durabilmek, çocuk istememek veya çocuğu varsa da mükemmel anne olmaya çalışmayıp gün gelip eşini, gün gelip kendini çocuğunun önüne koyabilmek, naçizane düşünceme göre, kadının kendine olan güveninin ürünü. “The Bitch in the House” kitabının yazarı Kristin van Ogtrop’un yazdığı çok güzel bir cümle var: “Çocuklarımı çok seviyorum ama onlara olan sevgim hiçbir zaman mükemmel olmayacak!” Katılıyorum ve buna katıldığım için de geceleri uyanıp bebeğini emzirmeye bayılan ünlü bayandan daha kötü bir anne olmuyorum.
Bu yazı burada bitmez, daha devam edecek..
March 1, 2010
Bu aralar ya ben alim olucam ya eşim alkolik!
Sebebi?
Melis’e tek başına ve kendi yatağında uyumayı öğretmeyi çalışıyoruz.
Aslında Melis gayet güzel kendi yatağında uyuyan bir bebekti. Edebini bizzat bozdum! Eşimin 10 günlüğüne olmadığı bir dönemdi. Geceleri 2-3 kez uyandığı için yatak odasına gidip gelmekten üşendiğimden yatağıma aldım. 10 gün boyunca annesinin kokusunu alarak, ona sarılarak yatmanın keyfine varınca, tabii ki Melis Hanım yatağımdan çıkmaz oldu. Benim de kolayıma geldi açıkçası. Ben yanına yatıp uyurken, o da kendi kendine uyudu. Hiç uğraş vermedim Melis’i uyutmak için. Ama baktım ki itiş tepiş uyumak artık boyun sağlığımı tehdit ediyor ve ben sabahları dayak yemiş gibi uyanıyorum; bu işe bir son vermek gerektiğini anladım.
10 gündür Melis kendi yatağında, ben odasında olmadan uyuyor. Tabii tamamen yok olmuş değilim. Çoğu zaman ben, bazen babası, yatağında ayağa kalktığında bizi göreceği şekilde koridorda oturup bekliyoruz uyumasını. Bu süre bazen 1 saat, bazen 1,5 saati bulduğundan, zamanı efektif geçirmek için ben kitap okuyorum, eşimde elinde bira şişesiyle oturuyor. Bugün kitap keyfime kuruyemiş ve bir kadeh şarabı da ekledim. Gündüz kendimi “Melis uyurken, acaba bu akşam ne okusam?” diye düşünürken buldum. Kitap okumak mazereti ne olursa olsun çok güzel, bana da çok iyi geliyor. Yalnız yine de bazen tahammül sınırlarımı zorluyor Melis’in uyuma seansları.
Asıl sorunu yaratan, biz uyumayı sil baştan öğretirken, bakıcımızın da Melis’i emzikten soğutmak için harekete geçmesi oldu. Birgün Melis’in ısırıp deldiği emziklere tel şehriyeler koyup, emziklerinin kurtlandığını söyleyince, Melis dehşet içinde emzikleri çöpe atmış. O gün bugündür, Melis’i uyutmak daha da zor oldu. Bir kere, her gece sanki hiç duymamışım gibi bana emziklerinin başına gelenleri tekrar tekrar anlatıyor. Sonra da uyurken bunları sayıklamaya devam ediyor. Uyumakta bu kadar zorlanmasının en büyük sebebinin emziklerinden uzak kalmış olduğunu tahmin ediyorum. Bir de annesinden uzak uyumaya çalışmak tuz biber ekti Melis’in uyku sorununun üzerine.
Melis kendi kendine, yatağında ve emziksiz uyumayı öğrenecek elbet. Zor olacak ama bu dönem birgün geride kalacak ve ben dönüp bu yazdıklarımı okuduğumda belki bugünlerde nasıl çaresiz olduğumu bile hatırlamayacağım. Ama geçen on günün bana öğrettiği dersi hiç unutmayacağım: Bir daha, çocuğumun hayatında radikal bir değişiklik yaparken, etraftaki diğer değişkenlerle oynamayacağıma ve oynatmayacağıma söz veriyorum.
February 8, 2010
Haftasonu, Katherine Ellison’un “The Mommy Brain: How Motherhood Makes Us Smarter” kitabından bazı alıntılar okudum. Sonuna kadar katılıyorum, annelik insanı daha zeki kılıyor. Yalnız benim burada zekadan anladığım IQ artışından ziyade; daha çok verimlilik, sezgilerde ve duygusal zekada artış, daha esnek olabilmek demek.
Sezgiler derken aklıma ilk gelen hamileliğimin 2. ayında katıldığım bir yemek daveti geliyor. Eski şirketimin genel müdürü elemanları için özel makarna çeşitlerinden pişirmişti. Herkes afiyetle yedi;ben hariç. “Bu makarna çok acı, siz fark etmiyor musunuz?” diye sızlandım. İki çatal yedim ve bıraktım. Sonradan ortaya çıktı ki makarna sosu yapımında bol bol şarap kullanılmış. Hamileliğim tat alma sezgimi öyle güzel arttırmıştı ki vücuduma alkol almamı engelledi.
Yapılan araştırmalara göre, anneler motivasyon, korkusuzluk, birden fazla işi aynı anda yapabilme ve stresle başa çıkabilme konusunda bir artış yaşayabiliyorlar. Bana çok heyecan veren yeni bir araştırmaya göre ise kadınların doğum ve emzirme sırasında salgıladıkları oxytocin hormonu annelerin öğrenme ve hafıza kapasitelerini arttırıyor.
Gerçi bana soracak olursanız,anneliğin faydalarından en açık seçik görüneni duygusal zekadaki artış. İlk defa anne olduktan sonra hayata bir başkasının gözüyle bakmaya başladım. Düşünün; hayatımız boyunca herhangi bir insanla herhangi bir sebepten anlaşamadığımızda kimbilir kaç defa arkamızı dönüp gitmişizdir. Açıkçası benim listemdeki isimleri say say bitmiyor. Ama çocuğunuzu terk edip gidemiyorsunuz; en azından iyi bir anne olmak istiyorsanız… Onun yerine, onun bakış açısını yakalayabilmek için zihninizi esnetmeniz gerekiyor. Ne mutlu ki ben bunu anne olmadan da becerebilen dostlara sahibim. Ama benim gibi anne olmadan önce duygusallığı ikinci sınıf bir özellik gören bir insandaki değişiklik son derece açık; üstelik kendi kendime bunu itiraf etmem yetmiyor, cümle alemle de paylaşıyorum tüm bu duyguları…Bir arkadaşım bana “Sana ne oldu, eskiden kartal gibiydin, şimdi serçeye döndün!” dedi bir kez. Tabii bu iyi birşey mi bilmem ama işte öyle oldum… En azından artık film seyrederken ağlayabiliyorum, boğazım düğüm düğüm oturmuyorum sinema salonunun ortasında.
Etrafımdaki bazı arkadaşlarım nasıl olup da birçok şeye aynı anda yetişebildiğimi merak ediyorlar. Bence anne olarak boşa harcayacağım zamanın olmadığını fark etmemden kaynaklanıyor bu kadar yere elimin yetişebiliyor olmam. Zamanımı eskisinden çok daha iyi yönetebilmeye başladım. Evim birdenbire kaotik bir hale girebildiği için artık kaosu ve zor insanları da daha kolay göğüsleyebildiğime inanıyorum.Eski Amerikan Dışişleri Bakanı Madeline Albright’a anne olmanın hangi yönünün ona iş hayatında faydalı olduğu sorulduğunda şöyle cevap vermiş: “İnsanların birbiriyle güzellikle oynamasını sağlamak”!
January 29, 2010
Bu sabah saat 6’da kalktım. 2 sene önce de öyle yapmıştım. Birkaç saat sonra doğacak olan kızımı en sonunda görebileceğimi düşününce daha fazla uyku tutmamıştı. Mutlu olmam gerekirdi, hiç de hoşlanmadığım 9 aylık yolculuk sonuna gelmişti. Ama ben düşünmezsem, endişe etmezsem yaşayamam ki…Karnımı kucaklayıp bir saat boyunca salonda oturdum. Narkoz almak riskliyse, ben iyi olacak mıyım; ben iyi olmazsam ona kim bakar, bebek iyi olacak mı gibi temel endişelerin üzerinden geçtikten sonra, başladım estetik kaygılara: Bebeğim kime benzeyecek, hiçbir iz olmayan vücudumda sezeryan izi ne kadar belli olacak… Ben hayatımda aynı gün içerisinde hiç bu kadar çok endişeyle karşı karşıya kalmamıştım.
Sonra sevgili, kaygısız eşim kalktı; sanki normal bir Pazar sabahı kahvaltıya gidiyormuşuz edasıyla aldı beni arabasına ve hastaneye gittik. Ailem orada bekliyordu. İlk defa bunca yakınım yanımda olmasına rağmen kendimi yapayalnız hissettim. Sonrasını yaşamış gibi değil de, seyretmiş olduğum bir film gibi hatırlıyorum. Saat 9 gibi gözümü kapattım ve tekrar açtığımda artık anne olmuştum. İş hayatında aldığım ve alacağım bütün terfilerden daha büyük bir terfiydi bu. Bu coşkuyla, doğum sonrası depresyonu denen şeyin yakınından bile geçmedim. Halbuki hazırlıklıydım. “Siyah Süt”ü okumuş, kendimi olacak her türlü ruh bozukluğuna hazırlamıştım. Ama olmadı. Uykusuzluk, can acısı… Zaten bunları da bekliyordum. Ben uykusuz kaldığından, emzirmekten dolayı çektikleri acılardan dolayı şok geçiren yeni anneleri bazen anlayamıyor, hamileyken hiç mi ev ödevlerini yapmadılar diye şaşırıyorum. Günde 4-5 saatten fazla uyumayacağımı da, emzirmekten dolayı kaçınılmaz olan can acısından da haberdar olarak başladım herşeye. Belki o yüzden doğuma güle oynaya giren annelerden olmadım, ellerim buz gibi kesti, kulaklarım uğuldadı narkoz verilene kadar. Belki de ben doğum sonrası değil de, doğum öncesi sendromu geçirmişimdir 25 Ocak 2008′den bir hafta önce. Doğumdan sonraya sadece, yüzünü seyretmekten, nefesini duymaya çalışmaktan, uyumam gereken 3-4 saatlik gece uykusundan bile kendimi mahrum ettiğim kızımın tadını çıkarmak kaldı.
Bugün Melis 2 yaşına basıyor. 2 sene öncenin 2,75 kg’lik bebeği, dün benimle gülüp eğleniyordu. Ona sarılıp dedim ki “2 sene önce bugün hala benim içimdeydin”. Hiçbirşey anlamadığı gibi kucağımdan kaçmaya çalıştı. Ama ben bunu her sene söylemeye devam edeceğim. Taa ki benim için bugünün ne kadar özel olduğunu kızım da anlayana kadar! Şimdi düşünüyorum da, çocuklarının doğumgünlerinde niye anneler kutlanmaz? Asıl kutlanması gereken onlar! Bencilce mi? Belki…Ama bugün deliler gibi kutlamayı ve kutlanmayı isteyen benim!
January 25, 2010
Şu anda bana “çelişki ne?” diye sorsalar, şöyle cevap veririm: Sizi seven birinin (bu kızım olabilir) sevgisinden bunalmışken, onun sevgisinin başkasına (bu da babası olabilir) yönlendiğini gördüğünüzde hem biraz rahatlayıp hem de kıskanmanız… veya çocuğunuzu anneannesine gönderip sizin rahat rahat evde keyif yapacağınızı hayal ettiğiniz bir akşam boş eve girmenizle başlayıp sizi gördüğünde sevinçten çılgına dönen öbür yarınızın olmamasının boşluğuyla devam eden yarım kalmışlık hissi…
İstiyorum ki ben ve kardeşim evden gittiğimizde, annemin yaşadığı duygusal yıkım birgün benim de başıma gelmesin! İstiyorum ki günü gelip Melis benim kanatlarım altında yaşamaya son verdiğinde hayatım onsuz da anlamını korusun! İstiyorum ki karı-koca olarak Melissiz de bir anlam ifade edelim!
Ama sonra boş eve gelip kızım terlikleriyle karşılaşıyorum, panikle yatak odasına giriyorum. Taze pişmiş vanilyalı kurabiye gibi kokan odasındaki boş yatağını görüyorum. Panik oluyorum. Annemi arıyorum: “Biz kesin anlaşmamıştık Melis’in bu gece sende kalmasına” diyorum biraz sitemle. Tek dileğim Melis’in benim ismimi sayıklayıp anneannesinde uyumamış olması. Ama sorun yok…Bana kalan boş evin keyfini sürmek. Aksi gibi eşim de bu gece evde yok. Neyse ki internet var, neyse ki blogum var ve bloguma yorum yazan okuyanlarım var!
Şimdi hatırlamaya çalışıyorum, neydi benim yapmaya vakit bulamıyorum diye dönüp durduğum şeyler diye, ama bulamıyorum. Film seyredeyim diyorum; elimdeki bütün filmlere burun kıvırıyorum. Her Cuma öğle yemeği saatinde koşa koşa Gloria Jeans Cafe’ye okumaya gittiğim kitaplarıma bakıyorum; onlar da cezbetmiyor beni bu akşam.
Sakın kimse “Geç kalmışsın, sen çoktan kızının bağımlısı olmuşsun” demesin! Henüz pes etmiyorum. Ne zamandır mutfak çekmecelerinin dağınıklığından rahatsız oluyordum. CD’lerimin de çoğunun kabıyla içi karışmış durumda. Hem sonra, Melis’in resimlerini fotograf.com’a ne zamandır yükleyememiştim…Daha yapacak bir sürü şey çıkar! Hiç olmadı, atlarım arabaya alır kızımı getiririm uyurken evine. Ne var yani, bana özel gecelerin sonu gelmedi ya; başka zaman eğlenirim yalnızlığımla 
January 15, 2010
Klasiktir çocuklara büyüyünce ne olmak istediklerini sormak. Bana da sordular, kardeşime de. Kardeşim anne olacağını söylerdi, daha birşey göremedik gerçi! Kariyer insanı annem ise üstelerdi “Anladık anne olacaksın, ama başka ne olmak istiyorsun?” diye. Benim de ipe sapa gelir bir cevap verdiğimi hatırlamıyorum. Oduncu olup odun kıracağımı da söyledim, manken olmak istediğimi de…
Üniversite sınavı yolcusuyken, annem ve babam tarafından bana uygun eğitimin işletme olduğuna karar verildi günün trendine göre. Okudum, iş kadını oldum. Bir kız çocuğu için annesi rol modeli oluyor çoğu zaman. Annem bana ve kızkardeşime çalışan anne modeli oldu senelerce. Zamanında bu ağır sıfatın altında ezilmemek için kendinden çok şey vermiş olmasına rağmen, beni de bu yolda gitmem konusunda hep yüreklendirdi. Birgün, evde kalıp çalışmamayı asla bir alternatif olarak düşünmedim, hala da düşünemem. Kariyer yapmayı senelerce herşeyin üstünde tuttum. Master yaptığım okulun yüzüğünü parmağıma taktığımda onun evlilik yapan arkadaşlarımın taktığı yüzükten çok daha anlamlı olduğuna inandım. Çok şükür hayatımda hiç iş aradığımı da hatırlamıyorum; hep işler beni buldu bir şekilde.
Aslında herşey iyi de gidiyordu. Taa ki 3 sene önce hamile kalana kadar! O zaman aklım başıma geldi. İçinde olduğum kariyerin içeriği olsun, gelmiş olduğum yer olsun; benim anneliğimin tadını çıkarmama ihtimal vermediğini ancak idrak edebildim. Anneliği kariyer planımın içine hiç almamıştım ki! Haftanın her günü full-time çalışmaktan dolayı, koştura koştura eve dönerek kızımla maksimum zaman yaratmaya uğraşıp (bazen iş dönüşünde, garajdan eve asansörü bile beklememek için merdiveni yürüyerek çıkmamdan anlaşılabileceği gibi) birşeyler paylaşmaya çalışmak, iş yerimde benden bekleneni yerine getirmek, arada sırada kadın olduğumu hatırlayıp kuaföre gitmek, spor yapmaya zaman yaratamak vs. esnasında ruhen ve bedenen o kadar yoruluyorum ki… Biraz hiperaktif sayılabilecek bir insan olduğumdan, herşeyi aynı anda yapabilmeye çalışmak benim nasıl olduğumu tanımlayan insanlar için (dün akşamki Inspiro sınıfımda 10 kişinin hakkımdaki yorumlarına göre) büyük bir disiplini, gücü, kararlılığı gerektiriyor. Bence? Tüm bu özelliklerim benden keyfimi alıp götürüyor. Nereden mi anladım? Geçen ay sürekli kahkalarla konuşan bir arkadaşımla telefonda laflarken, ona eşlik etmekte ne kadar zorlandığımı fark ettim. Benim hayatımda kahkaha atmak artık lüks oluvermiş, şimdi fark ediyorum.
Bütün bunların sebebinin yapmış olduğum iş seçimi olduğunu görüyorum. En azından artık bana uymuyor. Bugünkü pişmanlığıma bakıp kızıma annesinden gelecek en iyi tavsiyenin iş seçimi konusunda olacağına inanıyorum. Ona iş hayatında erkek ve kadının eşit olduğu hikayesinin lüzumu olmayan feminist bir düşünce olduğunu anlatacağım. Anne olmak isteyen bir kadının meslek seçerken çalışma saatlerini esnetebileceği bir işi olmasının ne kadar önemli olduğunu söyleyeceğim. “Mimar ol, psikolog ol, öğretmen ol, anneannen gibi diş doktoru ol, istersen git sanat galerisi aç; ne istersen ol ama sonuçta kendi zamanının patronu ol” diye öğüt vereceğim.
January 12, 2010
Mutlu olmak için tutumumuz değişmeliymiş! Talihsiz olayları, bilinmezlikleri daha sakin, daha az sıkıntıyla karşılayabilmekmiş mutluluğa uzanan yolun başı. Geçen hafta şirketimizde liderlere yönelik bir seminer vardı. Show yapan psikolog özetle bunları söyledi. İlginç olan şu aralar okuduğum “Flow “ adlı kitapta yazanlarla çok paralel bir söylemdi. Sanırım içi son derece dolu cümlelerle dolu olan bu kitaptan alınma çok yer vardı 2 saatlik konuşmada.
Gelin görün ki okurken “İşte hayatın özü bu!” diye altını çizdiğim cümleler, kızım 31 Aralık akşamı 39 derece ateşle yanarken tamamen aklımdan çıkıyor. İki gün boyunca ateşini düşürememek, geceleri başında nöbet tutup neredeyse hiç uyuyamamak, uyurken bile kucağımdan inmek istemeyen kızımı taşırken belimin kırılacağı hissi… Uykusuzluk ve korku ile bezenmiş bir yetememezlik duygusu…Ben bunları olgunlukla karşılayamıyorum. Yeni yıl akşamı için ne kadar mütevazi olsa da, güzel planlarım vardı. Ertesi gün içinse kendimi şımartacak bir iki saat…Ama hepsi Melis’in inlemeleri, hiç durmayan öksürük nöbetleriyle o kadar anlamsızlaştı ki! Bir anneyseniz her zaman en beklenmeyeni beklemek gerekiyor. Tabii bunu ne kadar becerebildiğim ortada! Aslında hayatımızda kontrolümüz dışındaki faktörlerin bizi mutsuz etmemesi gerekiyor. Çok mantıklı! Ama… O kadar çok şey var ki şu üç nokta yerine koyabileceğim.
Anlaşılan daha olgunlaşmam gerekiyor. Şimdilik sadece bu kitabı okuyup altını çizmekle yetinebilirim.
January 5, 2010
Geçen haftasonu şirketimin genel müdürünün evinde verdiği yılbaşı partisine katıldım. Bir iş arkadaşımın eşiyle çocuklar ve çocuklar olunca hayatımızda olan değişiklikler hakkında konuştuk. Sonra düşünüp akla zarar istatistiklere girdik. İşte aklımıza gelenler ve sonradan aklıma gelenler:
- Selen 2 çocuk annesi ve hayatının toplam 27 ayını emzirerek geçirdi.
- Ben 7 ay boyunca her 3 saatte 1, toplamda 1,680 kere süt sağma aletini kullandım. Bu da 840 saatimi buna harcadığım anlamına geliyor!
- Kızım 2 yaşına geldi. Dolayısıyla tam 730 gündür hiç kesintisiz max.10 gün uyudum. Selen için buna 2 yıl daha ekleyin!
- Yine 730 gündür her gün steril makinesi çalıştı. İlk 6 ay sadece biberondan süt içtiği için 360 defa, geri kalan 18 ayda 540 defa; yani toplamda min.900 kere çalıştı sevgili steril makinemiz! (Avent markasını tavsiye ederim.)
- Şimdiye kadar Melis’in altı yaklaşık 3,100 kere açıldı. Bunun sanırım yarısı bana aittir.
Ya yapmadıklarım ?
- 8 ay boyunca hiç sinemaya gitmedim. İkinci gittiğimde ise ilkinden 7 ay sonraydı !
- İstiklal Caddesine 18 ay boyunca hiç çıkmadım. (Eskiden ayda bir çıkarken !)
- Hamilelik ve sonrası dahil olmak üzere 30 ay boyunca hiç bar/disco türü yere gitmedim.
Katlanılan bunca şeyi düşünürken paralelde aklıma çocuk bakmanın maliyeti de geldi. Kimbilir ne kadar maliyete katlanıyoruz ve katlanacağız diye düşündüm. Hemen sadete geleceğim. Buyrun, aşağıdaki gibi :
| |
Başlama yaşı
|
Bitiş yaşı
|
Yıllık maliyet
|
| Bakıcı |
0
|
3
|
54.000 TL |
| Anaokulu/orta öğretim |
3
|
18
|
300.000 TL |
| Sağlık |
0
|
18
|
27.000 TL |
| Üniversite |
18
|
22
|
40.000 TL |
| Yemek |
0
|
18
|
21.600 TL |
| Yol |
3
|
18
|
30.000 TL |
| Giyecek |
0
|
18
|
18.000 TL |
| Diğer |
0
|
18
|
1.800 TL |
| Toplam |
|
|
492.400 TL |
Şimdi bu maliyetlere bakıp ikinci çocuğu yapanların “vay haline” diye düşünebilirsiniz. Ancak durun, hemen demotive olmayın! Okuduğum bir araştırmanın sonucuna göre, insanlar bir şekilde ayaklarını yorganına göre uzatmayı beceriyorlar. Benim tablomda yer alan anaokulu/ilkokul gideri yıllık ortalama 20,000 TL üzerinden. 2 çocuklu aile için bu 40,000 TL değil de 30,000 TL oluyor çoğunlukla. İki çocuklu aileler kişi başı masraflarını tek çocuk masrafı çarpı 2 şeklinde gerçekleştirmiyorlar. İdeallerindeki okul veya masraf yerlerinden ödün vererek ve daha ekonomik seçenekleri bularak aile bütçelerini dengeleyebiliyorlar.
Karşılığını asla alamayacağımızı bile bile maddi-manevi katlandığımız tüm fedakarlıklar inanılır gibi değil. Herşey sadece onların sağlıklı ve mutlu olduklarını bilmek, yüzlerinde bir gülümse görebilmek için. Bunca çabaya, zorluğa karşı durabilmemiz için onların ise tek bir teşvik mekanizmaları var : Sevimlilikleri !
December 30, 2009
Devenin ismi: Dubi
Doğduğu yer: Dubai
Kızımın ilk kez bir anne edasıyla yaklaştığı oyuncağını bu bayram gittiğim Dubai’den aldım. İflas eden Dubai ile paralel zamanda iflas etmeye yeltendiğim günlerden biriydi. Tüm gün yaptığım alışverişi kızıma Dubai’nin en şirin devesini alarak noktaladım.
İstanbul’a dönüp Dubi ile Melis’i tanıştırdığımda bir ilke de imza atmış oldum. Melis’in içindeki anaçlık duyugularını ortaya çıkaran minik deve ile kızımdan canlı olarak kendi anneliğime ayna tutmuş oldum!
Öpüşmekten hiç hoşlanmayan kızım, önce Dubi’ye bir güzel sarılıp onu öptü. Sonra, “Dubicim bak” diye başlayarak ona tüm evi gezdirdi. Yetmedi, siteyi tanıttı. Kum havuzunu, fıskiyeyi, kargaları gösterdi. Sonra da kitap okumaya başladı Dubi’ye. Tabii ben genelde Dubi’nin arka fondan gelen sesi olarak sorular sordum Melis’e. Kitabı ikinci kez okumaya geçtiğinde, daha önce gösterdiği helikopteri “Bu ne?” diye tekrardan sordum. Melis cevap verdi: “Dubicim, biliyorsun” …Bu kadar! Dubi’nin suratına bakıp cevap bekledi. Böylece birinci sinyal geldi; demek ki ben böyle yapıyorum Melis’e. Daha önce ne olduğunu söylediğim bir şeyi yine sorunca, ukalalık yapıp hatırlamasını bekliyorum…
Derken Dubi’nin yemek saati geldi. “Dubicim hadi, ye!” diye üsteleyip durdu. İkinci sinyal!
Neyse ki Dubi’nin uyku saati geldiğinde pek bir şefkat doluydu. “Üşüme Dubicim” diye koşa koşa içerden mendilini getirip üstüne örttü.
Aslında gözlemlerimin sonucundan gayet memnunum dersem az bile olur. Son derece ilgili, sürekli etrafındakileri ona anlatan, çocuğu ile sevgi dolu konuşan bir anne modeli çizdi sevgili kızım. Çok şükür ki arada bir rengimin bordoya döndüğü zamanlardan eser görmedim! Ya böyle zamanlarda kendimi hatırladığımdan daha iyi kontrol ediyorum ya da bu anların oranı genelin içerisinde kaybolup gidiyor. Ama sinyal olarak aldıklarımı tekrar bir gözden geçirmem gerek.
Şimdilerde Melis’in Dubi’ye olan ilgisi azaldı. Yani 1 ay sonra, portakal orda kal!
İşte bu noktada seninle ayrılıyoruz tatlım! Benimki 1 aylık veya 1 yıllık değil; 1 ömürlük sevgi, bağlılık. Dilerim sen de bunu isteyerek tadarsın günü gelince…
December 14, 2009
Bravo! Bütün konular bitti de bu mu kaldı? Ama bir dakika..Dünkü araştırmamın bu kadar kısa sürede bir sonuç vermiş olması bence büyük olay!
Gece uyurken ne giyileceği veya giyilmeyeceğinin (!) kültürel bir seçim olduğunu öğrenmem neye yarar bilmiyorum ama en azından beni gülümsetiyor. Önce bir itiraf: Alman eşimle tanışmadan önce dünyada en çok hayranlık beslediğim millet Alman milleti idi. Kaymak gibi yollarından dolayı mı yoksa Audi, BMW, Mercedes’i biz dünyalılara armağan etmelerinden dolayı mı bilmiyorum. Hitler yüzünden olmadığı kesin!
Daha önce hayranlık duyduğum bu milletin orasını burasını kurcalayınca,onlara dair pek de üstün olmayan şeyler buluyorum ya, işte bundan içten içe büyük keyif alıyorum.
Eşi Alman olan 4 tane Türk bayan…Hepsinin kocası da gece pijamayla uyuyor. Pijamalı bir erkek ne kadar çekici olabilir? Benim gözümün önünde nedense pijama giymiş bir Pembe Panter beliriyor ister istemez. Şöyle bir soruşturunca ortaya çıktı ki hepsinde ortak olan bir başka özellikle de pijamanın içine ne giymedikleri!! Bu nasıl bir kültürel durum? Alman anneleri akşam yatmadan önce çocuklarını önce soyup sonra da üzerlerine kahverengi üzerine sarı çizgili pijamalar mı giydiriyorlar?
Ben evlenince ilk yaptığım eşimin dolaplarını düzeltmek oldu. Nuh nebi’den kalmış tüm pijamalarını attım. Tam evi pijamadan arınmış zannederken, annem eşime pijama aldı; üstelik de boyu kısa! Zaman içerisinde o pijamayı da kenara koydum. Ancak eşimin pijamalarıyla savaşmak ne mümkün! En son kayınvalidem bize geldiğinde bavulundan birbirinden şahane iki pijama çıkardı sevgili oğlu için.
Şimdi düşünüyorum da eğer gece yatağa nasıl bir kreasyonla girdiğin babadan oğla geçiyorsa, muhtemelen anneden de kıza geçiyordur. O zaman iyi ediyor Melis benim ona çorap giydirmeme karşı çıkıp giymeyince! İleride benim gibi gece çorapları olmayacak demektir gökkuşağının her renginden…Ayrıca, kibar eşimin herhalde kırmamak için bana söylemediği ama annemin bana sürekli olarak alıyor olduğu geyikli, kedili gecelikler belki de bende onun pijamalarının yaptığı alerjiyi yapıyordur, kimbilir…
Yalnız ben hala birşeyi anlayamıyorum. Niye milleti ne olursa olsun anneler kızlarına ve oğullarına evlendikten sonra da pijama ve gecelik almaya devam ediyor? Freud bile bir açıklama yapamayabilir bu duruma…
December 11, 2009
Bir arkadaşımın ablası Cuma akşamı bana tavsiye verdi. Çocuğu yatakta aramızdan biran önce çıkarmam gerekiyor onun deneyimlerine göre! Zor olacak. Melis adına konuşamam ama benim için zor olacak. Kaç tane çocuklu arkadaşımla konuşuyorsam hepsinin tercihi aynı aslında. Çocuklarına sarılıp uyumayı tercih ediyorlar sevgili eşlerine sarılıp uyumaktansa. Hatta bildiğim kadarıyla kocalarını salona atanlar da var.
Ne değişiyor içimizde anne olunca? Eşlerimiz gözlerimizin içine bakarken nasıl bir kadın görüyor artık? Peki onların nasıl bir kadın görüyor olduğunu umursayanımız var mı? Hamilelikten once evde eşofman bile giymezdim. Şimdi saat 10’da mavi kedili eşofmanımın altına mavi çoraplarımı çekip TV seyretmekten hiç çekinmiyorum. Annemin aldığı geyikli gecelik ile üzerinde penguenler olan pazen pijamam ise eşimin en fantastik bulduğu yatak kıyafetlerim arasında! Beni “Hot Mama” olarak anan sevgili arkadaşıma buradan selamlar; gördüğün gibi sıfatıma layık olmaya çalışıyorum
Filmlerde oluyor galiba aşık anne-baba portresi…Ya da rol modeli olarak aldığımız anne-babalarımız, o filmlerdeki anne-babalardan değil. Bir taraftan çocuğu olmayan karı-kocayı aile olarak kabul edemezken, diğer taraftan aile olduktan sonra nasıl karı-koca olarak kalınabilineceğini henüz çözemiyorum. Neyse…Asıl ilginç olan tüm bunların bu aralar okuyor olduğum kitabı hatırlatması!
Richard Dawkins, “The Selfish Gene” adlı kitabının bir bölümünde, hayvanlarda cinsiyetler arasındaki ilişkiyi anlatıyor. Doğada erkek cinsi genellikle kendini dişiye beğendirmek için canlı renklerde ve süslü olarak bulunuyor. Sebebi çok basit: Dişinin yumurtası sayılı, erkeğin spermi ise çok! Sonuç; dişi kıymete biniyor ve kendini beğendirmeye çalışan cinsiyet erkek, seçim yapan ise dişi oluyor. İnsanlara gelince durum değişiyor. Yumurta ve sperm sayısına bakıldığında durum paralelliğini korurken, bu sefer kendini beğendirmeye çalışan taraf kadın olarak ortaya çıkıyor. Erkeğin talep edilen ve seks yapacağı kişiyi belirleyen taraf olmasının sebebi ise biyolojik verilerle açıklanamıyor. Kitapta o bölüm soru işaretleriyle bitiyor…
Bana sorarsanız, erkekler hayvan hemcinslerinden çok daha zeki… Dişilere parlak ve çekici görünmeye çalışırken kendilerini yırtıcı bir hayvanın midesinde bulan erkeklerden farklı onlar. İnsanoğlu da tıpkı hayvanlar gibi sahip olduğu genetik mirasını mümkün olduğunca çok sayıda yavruya geçirme içgüdüsünü taşısa bile, daha planlı ve programlı hareket ediyor onlara nazaran. Kısacası, aklını kullanıyor. Bir kere, en büyük tehditi ortadan kaldırıyor. Adına ister cadı avı deyin, ister din deyin… Türlü türlü yollarla yüzyıllar önce kadınların elindeki çiftleşeceği erkeği seçme gücünü alıyor. Sonra da kurduğu ataerkil imparatorlukta ister monogami tercihi ile, ister haremi ile bugüne kadar geliyor. Ancak önüne geçemediği ve gerekli savunma mekanizmasını geliştiremediği bir kavram ortaya çıkıyor insan hakları ve feminizm rüzgarlarıyla: Çalışan kadın!
Eski düzen çalışan kadınla yürümüyor. Günümüz erkeklerinin henüz kavrayamadıkları, çalışan bir annenin istedikleri gibi bir eş olabilmesi için onların da ortaya daha fazla çaba koyması gerektiği…Hem bütün gün işte para kazanmaya çalışıp hem de evdeki çocuğunun ihtiyaçlarını karşılamayı işten arda kalan kısacık zaman dilimine sıkıştırmaya çalışan annenin kocasıyla yalnız kaldığında mükemmel sevgiliyi oynaması nasıl bir fantezinin ürünü? Üzerine bir de form tutmak için yapılan spor saatlerini, güzel görünebilmek için yapılan kuaför yatırımlarını ekleyelim. Bir kadının kocasıyla ilgilenmek için zaman ayırmaya çalışması bu şartlar içerisinde bana insanüstü bir çaba gibi geliyor.
Açık olmak gerekirse, ben erkek olsam ya evlendikten sonra çocuk yapmaya kalkmazdım ya da çalışmaya hiç niyeti olmayıp çocuk bakma sevdalısı bir kadınla evlenirdim. Gerçi öyle bir kadınla evlenirken aynı zamanda ona aşık olabilir miydim? Orası şu anki kafamla biraz zor geliyor. Ama zaten erkek olsaydım, çocuğumun annesi olan kadının yanında bir de aşık olduğum bir sevgili bulur, evliliğimde eksik kalan parçayı tamamlardım. Ne de olsa denge, çalışan kadınlarla biraz bozulmuş olsa da seçim şansı hala erkeği elinde…
November 23, 2009
Kızımın konuşmaya başlamasını çok istiyordum geçen sene bu zamanlarda. Şimdi yemek zamanı, Melis “yemiyor” dediğinde o zamanları hatırlayıp acaba gerçekten de söz gümüşse, sükut altın mıdır diyorum! Bazen “giymiyor” diye yaklaşık 1 saat boyunca çıplak bir şekilde evde dolaşıyor, bazen “istemiyor” diyerek babasının yüzüne kapıyı kapatıyor. Ama bazen de arkadan sarılıp “canım benim” diyor ya, o dünyalara bedel!
2 yaş krizinin tam en şahane noktasına geldiğimizi hissediyorum bu aralar. Kral o! Ne isterse olmak zorunda! Karşı gelirseniz, tepiniyor. Aslında ara sıra kendime benzetiyorum. En korkutucu olan da bu ya, ben sanırım 2 yaş krizinden hiç çıkamamışım…İşte öyle zamanlarda, onun yanından ayrılıp yan odaya giderek sakinleşmesini bekliyorum. Melis birazdan siniri geçip elinde bir oyuncakla kapıda beliyor, hiçbirşey olmamış gibi oynamaya devam ediyoruz.
Bu dönemde en yapılmayacak şeyin çocuğun üstüne gitmek olduğunu görüyorum. Soğuk bir günde evde çıplak gezen çocuğumu görüp ne kadar sabredebilirim diye kendimi deniyorum bazen. (Altında bez olmamasının doğuracağı tehlikelerden hiç bahsetmiyorum!) Ya da gece saat 11’de yatakta yanımda hala uyumamaya çalışıp Ali Baba’nın çifliğini söylerken dişlerimi çatlatmadan ne kadar sıkabileceğimi deniyorum. İşin doğrusu, aslında bu sene çok sevdiğim biri için kendi limitlerimin ne kadar esneyebileceğini görüyorum. Benim gibi hem–hemen olsun- hem de –mükemmel olsun- diyen biri için bayağı bir ilerleme var doğrusu!
Üstüne üstlük bu aralar bioritmim de duygusal olarak çökmüş durumda! Bu ne demek mi? Ben de bugün öğrendim bioritmin ne olduğunu. Doğum bilgilerine göre günlük olarak duygusal, fiziksel, zihinsel gücümüzü gösteren grafik. Tabii inanana ! Bir de baktim ki bu aralar hem duygusal hem fiziksel olarak yerlerde, asfalt yalamakla meşgulüm. Allah’a bin şükür zekam çok yerinde ama gelin görün ki ihtiyacım olan biraz uyku, biraz huzur. Kafamda türevin integralini almışım ne fayda ! Üstelik ay boyunca durumuma bakıldığında sonuçlar vahim…Ya zekam yerlerde sürünüyor, duygusal olarak coşmuşum, ya şimdiki gibi bunun tam tersi. Umarım Aralık ayında iki yakam bir araya gelir !
Belki merak edenler olur diye bu linki gönderiyorum :
http://biorhythms.perbang.dk/
November 20, 2009
Bakıcımız olmadan geçirdiğim ilk haftasonu olaysız geçti. Pazar sabahı, Melis’i yaklaşık 1 saatte dışarıya kum havuzunda oynamaya ikna edip hazırladım. Sonra kum havuzuna gidene kadar yolda önümüze çıkan her böcek, çiçek ve hatta yola dökülmüş boya damlasının önünde on dakikalık saygı duruşları yaptık. Baktım akşama kadar kum havuzuna ulaşmamız mümkün değil, bari havanın tadını çıkarayım dedim ve bahçedeki banklardan birine oturdum.
O sırada aklıma okuduğum birşey geldi: Çocuklar için yolun sonunda varacakları yer kadar, gidilen yol da bir o kadar heyecean vericidir! Birden anladım bu çocuk milletinin nasıl bu kadar yaratıcı olabildiğini! Yaratıcılık yaşadığın anın içinde olmayı gerektiriyor ve onlar hep “o anın” içindeler…Biz şehir insanları ise “hadi, hadi”lerle hayatımızı nasıl da sıkıcı ve basit bir hale getiriyoruz aslında. Hep bir adım sonrası için heyecanlanıyoruz. Bir adım sonrasına geldiğimizde ise bunun için mi beklemişim diye bir hayal kırıklığı yaşıyoruz. Yaşamak için beklediğimiz anları kessek kartona yapıştırsak…Bir kere yaşadığımıza oranla hayli az olduğunu görürürüz. Bazen de onu beklerken veya ulaşmaya çalışırken yaşadıklarımızın çok daha heyecanlı ve tatmin edici olduğunun farkına varırız. Keşke şu anın keyfini çıkarabilsek! O zaman kimbilir şu andan neler çıkar!
Geçenlerde “yarın”ın ne olduğunu anlatmaya çalışıyordum Melis’e. “Uyuyup uyanınca yarın olacak” dedim. Bana ertesi sabah uyandığında “Anne, uyudum uyandım. Peki şimdi yarında mıyız?” diye sorabilecek bir yaşta olsaydı ne cevap verirdim diye düşündüm. “Yok, yine uyuyup uyanman gerek” mi diyecektim yarına ulaşabilmek için? Yoksa “Yarına ulaşamayız ki güzelim!” mi diyecektim?
Yarını bir türlü elimizde tutamazken, her zaman elimizin altında olan şimdinin ise hiç kıymetini bilmeden yaşamaya çalışıyoruz ama olmuyor, hep birşeyler eksik kalıyor. “Gün doğmadan neler doğar” demiş ya atalarımız; bu adamlar boşa konuşmaz!
Bugünün tadını çıkarmanın şerefine…
November 18, 2009
Melis’ten önce, eşim uçağa binerken ve inerken nasıl da tedirgin olurdum…Ona bir şey olursa, ne yaparım bu hayatta diye paranoyak bir ruh haline girerdim. Şimdi o bana tedirgin olmayayım diye Sms atmaya devam ediyor: “biniyorum”, “indim” diye. Ama ben artık o gün eşimin uçtuğunu bile hatırlamıyorum cep telefonumdaki mesajı görene kadar. Sonra bir suçluluk duygusu… Ama yapacak bir şey de yok…
Geçen ay çok fırtınalı bir gecede eşim Gaziantep’ten İstanbul’a uçuyordu. Geceyarısı olup da hala eve gelmeyince başladım telaşlanmaya. Kısa kesmek gerekirse, yaklaşık yarım saat boyunca uçuşla ilgili bilgi alamadım. Uçağı takip etme işini zavallı annemle babama havale ettim. Bense bu sırada uyuyan kızıma bakıp babasına bir şey olsa ona durumu nasıl anlatacağımı düşündüm. 3 yaşındayken en büyük aşkım olan dedemin vefatından dolayı günlerce evde “insan çocuğunu bırakıp nasıl gider” diye ağladığımı hatırladım. Melis’in babasına nasıl bağlı olduğunu ve kalbinin nasıl kırılacağını düşündükçe gözlerim doldu. Gecenin sonunda eşim eve geldi ama ben bitmiştim.
Sabah erkenden kalktım, elime bir çay alıp doğan günü seyrettim bahçede. Hem şükrettim ailemin birarada olduğuna, hem de şaşırdım içimdeki korkunun nasıl da şekil değiştirdiğine: Bir zamanlar kendim için korkardım sevgilimi kaybetmekten, şimdi Melis için korkuyorum çocuğumun babasını kaybetmekten…
Eşim ne zaman sevgilim olmaktan çıkıp çocuğumun babası oldu bilmiyorum…Hamilelikte ben yediklerimi çıkarırken, onun arkamda durup önüme gelen saçlarımı topladığı sırada mı? Hormonlarımın ters-düz olduğu 25 Ocak 2008’de mi? Hastaneden eve geldikten sonra beni tuvalete taşırken mi? Yoksa bir elimde süt pompası salonun ortasında otururken onun perdeleri kapadığı zaman mı?
Tüm bunları hatırlarken ona minnet duyuyorum. Çoğu arkadaşımın arayıp da bulamadığı bir eş o! Ama tüm bunları yaşamak bizi anne-baba yaptı. Sevgili olan Holger ve Şeniz ise, sanki bir yerlerede trafiğe sıkışıp kalmış da bir türlü eve dönemiyor gibi…
Düğündeki görüntülerimizi seyrediyorum bazen televizyonda. O günleri geri getirmeye çalışıyorum. Sonra Melis uyanıp “anne” diye bağırıyor. O zaman anlıyorum; henüz çok erken eşime konsantre olabilmek için. Ya da hayatımda ilk kez ben çok yavaşım! Fark etmez…İşte bu yüzden de kararım daha da kesinleşiyor: İkinci çocuk olmayacak hayatımızda… Kaldığımız yerden devam etmeyi becerebilirsek, evliliğimizden başka 3 yıl daha kaybetmeyi göze alamayacağımı fark ediyorum.
November 15, 2009
16 aylık Gürcü bakıcımız Ayşe bu haftasonu evden ayrılıyor. En ciddi sorun bir türlü Türkçe lisanına istediğim gibi vakıf olamaması. Bizimki gibi asgari 3 lisanın konuşulduğu bir evde, en azından Melis’le konuşan kişinin konuştuğu lisana hakim olması gerekiyor. İşte bundan yola çıktım ve kararımı verdim. Artık Melis’i Türkçe’yi İstanbul aksanıyla konuşan, eğitimli bir Türk’e bırakmak istiyorum.
Gel-gitlerim oldu tabii. İlk başta değişim her zaman zor geliyor insanlara. Geceli kalan bir bakıcının faydaları aslında saymakla bitmez ama bir de baktım ki ben bu faydalardan minimum yararlanıyorum. Ne işten geldikten sonra ne de geceleri Melis’i ona bıraktım; hep bizzat ilgilendim. Sadece potansiyel çözüm olarak Ayşe’nin evimizin bir odasında yatıyor olduğunu bilerek rahat uyudum geceleri.
Sonra birden düşündüm; Avrupa veya Amerika’da kaç kişi şimdi TR’de olduğu gibi 24 saat servis veren kadınlara evini açıyordur diye…Zannetmiyorum bu kadar yoğun olduğunu hiçbir yerde! Bir iş sabahı işe geç giderken fark ettim ki çocuk bahçesinde oyun oynayan çocukların yanındaki kadınların hepsi ya Gürcü, ya Türkmen, ya da Moldovyalı. Yani benim yaşadığım site ne ilginçtir ki hep gececi kadınlara çocuk bakımını yaptırıyor. Demeye dilim varmıyor ama bir anda ne kadar büyük bir “şımarıklık” içerisinde çocuklarımızı büyüttüğümüzü gördüm. Ben de yaptım, yapmadım desem yalan olur. Yemeği yiyip kirli tabakları öylece masada bırakarak arkamı dönüp gittiğimi mi yazayım yoksa aylardır evimde çay ve kahvemi hiç kendim yapmadığımı mı yazayım…Kendi evimde bir misafir gibi yaşamanın doğama ters gelmesine rağmen, bu düzen 16 ay sürdü. Birden artık kendi evimin kadını olmaya yeniden başlamak istediğime karar verdim.
Uzak da olsa hatırlıyorum; kendi yaptığım yemeği yemenin zevki, alşıverişten sonra alınanları kendi düzenime göre yerleştirip sonrasında bulabilmenin rahatlığı…Deneyip göreceğim. Zorlanacağım kesin ama insan zorlansa da kendi olan şeyi daha bir benimsiyor…
Ben buna karar verdim ya, tabii Türk bir bayan bulmak gerekti. İlk randevumu işime yakın olan Carrefour Ümraniye’deki Değirmen Pastanesinde öğle saatinde ayarladım. Bu arada yanımda ne eşim ne annem olduğundan, yakın bir iş arkadaşımdan da gelmesini rica ettim. Yan masada oturup kitap okur gibi yapıp bizi dinleyen arkadaşımla beraber oybirliğiyle Selda’yı çok beğendik. Vatana millete hayırlı olsun, pazartesiden itibaren Melis Selda’ya emanet!
November 11, 2009
Bir arkadaşım kızımın bencilliğimi törpülediğini söyledi. Doğrudur. “Hayatım hayatına armağan olsun” demeyen anne ben zaten görmedim. En azından etrafımda görmedim. Annelik körü körüne vermek demek oluyor, karşılığını hiç beklemeden. Ne kısa vadede ne de uzun vadede birşey beklemiyorum kızımdan. Yaşlandığımda yanımda olmasını da beklemiyorum birçok annenin tersine. Tabii ki isterim ama nedense, kızımın coğrafik olarak benimle aynı kıtada olabileceğine bile inanmıyorum.
Bazen babalara bakıyorum. Onlar nasıl oluyor da 10 günlüğüne gönül rahatlığı içinde çocuklarından uzakta tatil yapabiliyorlar diye düşünüyorum. Annemin söylediği şey: Anne varken, babanın bir gözü kör olurmuş; anne yokken iki gözü de görmezmiş…
Ünlü annelerle yapılan sohbetleri okuyorum çocuk-anne dergilerinde…Hepsi bir mutasyondan geçmiş gibi. Önceki hayatlarında gezmişler tozmuşlar; hayatlarını son derece canlı yaşamışlar. Ne zaman hastanede bebek ellerine verilmiş; hayat bir daha hiç aynı olmamış. Geçen hafta Çağla Şıkel’in doğumdan sonraki ilk fotosunu gördüm bebeğiyle. Dedim ki “Bunu da kaybetmişiz!” Öyle bir bakış ki anne olanın ilk bebeğini kucağına aldıktan sonraki bakış, tam bir milat başlangıcı habercisi gibi…
Ünlü bir anne demiş ki “Biliyorum ki artık hiçbir erkek beni yerlerde süründüremez”…Doğru! Eve döndüğümde kızımın beni bekliyor olduğu bir dünyada hiçbirşey yeterince çekici veya yıkıcı olamıyor. Daha da ilginci, hani insan aşık olduğu kişiyle sevdiği herşeyi paylaşmayı ister ya, işte ben şimdi kızımı dünya üzerinde sevdiğim her yere götüreceğimin planlarını yapıyorum. San Diego’da okyanusa nazır kumsalda oturup gün batışını izlemeyi, Paris’te Louvre Müzesine gidip annemin bana dediği gibi “Bak şu Monet’nin resimlerindeki insanların yüzlerindeki ışığa” demeyi, Stockholm’de Noel zamanı sokakta donarken sıcak şarap içmeyi hayal ediyorum Melis ile. Ve daha başka bir sürü şey…
İnsanı mutlu eden en önemli iki şeyin Özgürlük ve Onaylanma olduğunu yazıyor “Logic of Life” adlı kitap. İnsanoğlu hep bir kısır döngü içerisinde demek ki…Ne kadar özgür olmaya çalışsa, toplumun kişinin yaptıklarını onaylaması azalacak. Çünkü toplum, standart dışı yaşamları ve insanları onaylamıyor. Dolayısıyla da, insanın gerçekten mutlu olma ihtimali yok gibi görünüyor…mu acaba?
Şimdi ister istemez yine anneliğe döneceğim. Ben bir anneyim ve derin bir nefes almayı bile bazen unuttuğum 3 senelik hamilelik artı annelik dönemiminde mutlu olduğum zamanlar da oldu mutsuz olduğum da…Özgür olmak bir şekilde bencil olmayı getiriyor. Annelikte ise son zamanlara kadar bencil olunmaması gerektiği inancına saplanmıştım. Toplum tarafından onaylanan da budur sanırım. Ama baktım ki bu beni mutlu etmeye yetmiyor. Yani aslında özgürlük ve onaylanmanın bir dengesini bulmak gerek. İnsan içinde bulunduğu konumda ve yüklendiği sorumluluklar içinde kendi özgürlüğüne yer açarken, toplum tarafından da yapayalnız bırakılmayacağı bir düzen kurmak zorunda mutlu olabilmek için. Nedense bana zor gelmiyor artık bu. Üzerinde çalıştıkça hayatımı geri almaya ve mutlu olmaya başlıyorum. Toplumun onayladığı bir yaşam tarzını sürdürmek ve kendimi şımartmaya adadığım zamanları yaratabilmek iki uç nokta değiller. Hem denemek bedava değil mi?
November 10, 2009
Yaşadığımız sitede çok yakında çocuklar arasında eşimin adı “Gestapo”’ya çıkacak; belki çıkmıştır bile…Sitemizdeki çocukların şımarıklığına ben tahammül edemiyorken, disiplinin bağrından kopup gelmiş bir Alman ne yapsın? Artık çoluk çocuğa bağırmaya bile başladı…Hatta geçenlerde çimlerimizin önünde oturmakta olan çocukları kovaladı, “Ne diye burada oturup içeriye bakıyorsunuz?” diye!
Benim en dayanamadığım, hemen her 3 yaşını dolduran çocuğun altında gördüğümüz pilli arabalar. Site içerisindeki anaokuluna pilli arabayla giden mi istersiniz, çocuk bahçesine giden mi…Bu arabaların sadece biz yetişkinler dahil, henüz yürümeye başlayalı 1 sene olmamış çocuklar için tehlike arz etmesi bize olan etkisi. İçerisinde en ufak bir enerji sarf etmeden oradan oraya vınlayan çocukların gün geçtikçe büyüyen göbekleri ise, onlara olan etkisi. Bu konuda anne babalara kızmadan edemiyorum. Çocuğumuzun diğer arkadaşlarından görüp de araba istemesi anlaşılır birşey. Ama bizim anne babalar olarak bisiklet yerine çocuklarımıza hiçbir faydası olmayan bu fantastik araçları almamızın anlaşılır bir tarafını bulamıyorum.
Yan komşum kızına istemesine rağmen araba almadı. Kızı bisikletine biniyor pilli araba yerine ve oldukça da sağlıklı görünüyor. Tabii ki sadece araba yerine bisiklete bindiği için değil ama bu belirli bir mentalitenin ürünü. Sağlıklı yaşayan bir anne ve babanın çocuğu için yapacağı en büyük iyiliklerden biri, ona da sağlıklı yaşamanın adımlarını attırmak.
Çocuklar her an herşeyi ister ama biz nereye kadar onların tüm istediklerini sağlamak istiyoruz? Canımızdan çok sevdiğimiz çocuklarımıza her istediklerini vererek gerçekten onlara iyilik mi yapıyoruz? Her dileklerini lambanın cini gibi yerine getirdiğimizde, sonuçlarının ne olacağını yaşadığım sitede görünce onlara pek de iyilik yapmadığımızı gördüm.
İstanbul trafiğinde kimsenin karşısındakine saygı göstermediğini, sadece kendinin önemli olduğunu hergün yaşıyoruz ki bana kalırsa bu şehri yaşanılmaz hale getiren en büyük sebep kalabalık olmasından çok, bencil yaşayanları… Ne yazık ki bu konudaki hislerim az once sözünü ettiğim çocuklara karşı hislerimle paralellik gösteriyor! Hayır nedir bilmiyorlar, istedikleri herşey onların olmalı ve işin kötüsü hiç zorlanmadan her istediklerini aldırabiliyorlar. Buna karşılık, yapamadıkları şeyler de var; mesela karşılarındaki çocukların da birey olduklarını ve onlara saygı göstermeleri gerektiğini bilmiyorlar; markete girdiklerinde aldıkları topitop şekerin parasının ödenmesi gerektiğini öğrenmemişler. Geçen gün annem anlattı, bizim sitenin marketine girmiş kızımla ve Melis hemen bir topitop çekip almış kutudan. Ama şekeri açıp yememiş, ısrarla kasiyeri beklemiş. Biraz sonra yaşça biraz daha büyük bir erkek çocuğu da bakkala girip çekmiş şekeri, açıp yemeğe başlamış. Ne gören olmuş ne de o şekerin parasını ödeyen…O kadar alışmışlar ki etrafta istedikleri herşeyin o anda onların olmasına, o sırada o çocuğu durduran birşey olmamış.
Tabii ki sorumlu çocuklar değil! Sorumlular onlara yeterince iyi örnek olamayan anne-babalarız. Dolayısıyla, aslında mercek altına alınması gereken de bizleriz. Biz arada kalmış bir nesiliz. 80 öncesi, siyah-beyaz TV’nin tek kanalını izleyen bizler, bir anda 30 kanal seçeneğine boğulup ne olduğumuzu şaşırmış bir nesiliz. Acaba sonradan görme denebilir mi bizim için? Çocuklarımızı eğitme tarzımızı görünce, galiba bu konuda çok da acımasızca yargılamadığıma inanmaya başlıyorum günümüzün anne babalarını.
Limitlerin olmadığı bir dünyada yaşayan çocukların ne kadar tatminsiz olduklarını konuşuyor, okuyoruz dört bir taraftan. Peki biz ne yapıyoruz mutlu bir nesil yetiştirmek için? Aldıkça alıyoruz; cezaları erteliyoruz; bir kere hayır dediğimize bir başka sefer evet diyip tutarsızlık örneği olarak çocuklarımızın daha hırçın ve tatminsiz olmasına biraz daha hizmet ediyoruz.
Bu şekilde davranarak neyin eksikliğini örtüyoruz diye soruyorum kendime? Çocukken sahip olamadığımız oyuncakların mı, gidemediğimiz tatillerin mi? Yoksa, çocuğumuza zaman ayırmak yerine kendi istediğimizi yaptığımızdan dolayı vicdan azabı çektiğimizden mi? “Çamur balçıkla sıvanmaz” denir ya, işte tam öyle bir durum…
Tabii ki ne benim ne eşimin başkasının çocuğunu terbiye etmeye hakkımız var! Üstelik aslen anne-babalara kızıp çocuklara yönlenmek büyük hata olur. Zaten çocuklar tahminimizden de zeki. Ne zaman negatif bir hissiyatımız olsa, onu anında algılayıp üstüne gitmekte çok başarılılar. O yüzden nötr hissetmeye programladım kendimi. Benim kızıma zararları olmadıkça hiçbir çocuğun anne-babasıyla konuşmaya da niyetim yok.
November 3, 2009
Geçen akşam yola çıkıp kendimizi Ağva’ya attık eşimle beraber. Amaç sadece ertesi öğleden sonraya kadar kafa dinlemekti. Bazen sadece 24 saat içinde istediğin saatte uyumak, istediğin kadar hiçbirşey yapmadan oturmak bile lüks oluyor etrafta 1,5 yaşında bir ufaklık varken.
Yola çıktığımızda hava çoktan kararmıştı. Ağva’ya giden yol şaşırtmacalarla dolu. Yolun ortasında çukurlar mı ararsınız, devamlı zig-zaglar şeklinde trafik işaretlerinin arasında slalom yapmak mı ararsınız…Bir de yarım saat sonra, havadan gözümüze ok atılıyormuşçasına başlayan yağmur kendimi bir korku filmi seyretmeye başlamışım gibi hissettirdi. Otele giderken saptığımız tabelalardaki yer isimleri bile o kadar fiktifti ki sanki biraz önce birisi uydurup tabelayı koymuş gibiydi: Kabakoz, Şuayipli, Hilmili…bilmem anlatabildim mi? Sonra karanlığın ortasında kaybolup yol soracak birini ararken aklıma geldi:
-Şimdi, yaşlı bir adama denk geleceğiz ve adama otelin ismini söyleyince, adamın suratı değişecek. Bize oraya gidenlerin bir daha dönmediğini söylecek, diyiverdim eşime. Eşim güldü geçti. Bense tam gerilmeye başlamıştım ki, otelin tabelasını gördük.
İçeri girer girmez sevdim orayı. Hele sabah herkesten önce uyanıp da derenin önünde geçirdiğim 1 saat öyle huzur doluydu ki o anda orada olduğuma şükrettim. Okudum, cicicee.com için aylık köşe yazımı yazdım ve dahası öylesine boş boş oturduğum 15 dakika geçirdim. Bu benim için herhalde bir ilk. Ya yaşlanıyorum ya da artık yavaşlıyorum 
Bir dahaki sefere Ağva’ya Melis ile gitmeyi çok isterim. Orada bir sürü şey bana kızımı hatırlattı. Keşke olsaydı dediğim zamanlar oldu ama yine de o günü Melis’siz geçirdiğime pişman değilim. İnsanın bazen hayattan bir “dur zamanı” alması gerekiyor ve bu da ne yazık ki sevgi yumaklarımızla pek olmuyor. İnsanın çocuğuyla her anını birarada geçirmesinin çocuğun kendine güveniyle ilgili sorunlar getirdiğini söylüyor pedagoglar. Nedenini bilmiyorum ama çalışan annelerin çocukları için de aynısı söylendiği için çok fazla sorgulamıyorum. Geçirdiğim Melis’siz zamanların tadını çıkarmaya çalışıyorum ama eve dönmek için her zaman sabırsızlanarak…Bu bana birgün Melis’in yaşamayacağı bir eve dönmenin ne kadar keyifsiz olacağını hatırlatıyor bir an, sonra düşünmemeye çalışıp kendimi o günlerin çok uzakta olduğuna inandırıyorum…
October 30, 2009
Çocukların mantığına bayılıyorum! Onlar için herşeyin olabilitesi var. Neredeyse imkansız hiçbir şey yok. Korkuyu biz öğretmezsek tanımıyorlar. Sosyal baskılarla henüz tanışmıyorlar. Bütün bunların sonucu olarak da son derece yaratıcılar. Sadece yepyeni oyunlar bulmakta değil, konuşurken de çok yaratıcılar. Dün bir iş arkadaşımın 5 yaşındaki oğlu, Bağdat Caddesi’nde Fenerbahçe-Galatasaray maçına gitmekte olan Fenerbahçelilere bakıp Beşiktaşlı annesine “Annecim, biz de birazcık Fenerbahçeli olamaz mıyız?” diye sormuş! O anda, Fenerbahçenin coşkusunu görüp bunu paylaşabilmek için biraz Fenerbahçeli olunabilse, hayat daha zevkli olmaz mıydı?
Geçen hafta yeni başladığım kişisel gelişim programında bize bir ödev verildi: Yaratıcı günlük tutmak…Ben zaten günlük tutma kısmını hamileliğimden beri yapıyorum. Yaratıcı kısmında ise biraz takıldım. Gerçi dün akşam yaratıcılığımı alevlendirmek için süper bir defter aldım ama henüz sayfalarla başbaşa kalamadım.
Bu hafta ise verilen ödev “kendimle bir randevu ayarlamak”. Ne yaptığım çok önemli değil ama kendime 2-3 saat ayırıp içimdeki sesi dinlemem gerek. Biraz da bilinmezlikle baş edebilmeyi öğrenebilmek var yaratıcılığın özünde. Baş edebilmek bir yana, bilinmezliği sevmek de gerekiyor. Sanki herşeyi yeni keşfeden bir çocuk gibi, her sabah o gün ne olacağını bilmeden ama tüm bu bilinmezlik için heyecan duyarak güne başlamak…Aklımda hep Heidi çizgi filminden bir sahne var: Heidi büyükbabasının kulübesinin çatı katında bulunan saman yatağında kuş cıvıltıları içinde uyanır ve sevinç içerisinde büyükbabasının yanına iner. Kimbilir o gün Heidi’yi ne maceralar bekliyordur…
”Sanatçının Yolu” adlı kitapta Picasso’nun çok güzel sözüne rastladım: “Her çocuk sanatçıdır. Sorun, büyüdükten sonra da sanatçı olarak kalabilmektedir.” Picasso’nun dediğine göre, eğer her çocuk sanatçıysa, “sanatçılar da aslında çocukluklarını koruyabilen insanlardır” demek olabilir mi?
Yazar Julia Cameron, her insanın içinde bir yaratıcılığın olduğuna inanıyor. Bu yaratıcılık denen şey zaman içinde bileyleniyor olsa gerek. Aksi takdirde, yaptığım makarnanın sosundan, yaptığım prezantasyonun şekline kadar herşeyi alışılagelmişin dışında yapmam gerekmez mi?
Peki, yaratıcılığımızın paslandığı gün ne zaman başlıyor? İlkokul öğretmenimizin ağacın yapraklarını mora, gökyüzünü yeşile boyadığımızda bizi uyarmasıyla mı? Anne-babamızın bizi şiir yazarken bulduğunda, “saçma sapan” şeylerle zamanımızı öldürmek yerine derslerimize çalışmamız gerektiğini öğütlediğinde mi?
Önemli olan yaratıcılığımızı yeniden canlandırmaksa, bir bilet alıp çocukluğumuza dönebilmeliyiz Şebnem Ferah’ın dediği gibi…Belki de etrafımızda herkesin saçma bulacağını bile bile, çocukça, yani gönlümüzden geldiği gibi davranmalıyız zaman zaman…Söylediklerimizi, giydiklerimizi, yaptıklarımızı kalıplara sokmadan yaşayabilsek ruhumuz aslında ne kadar özgür olurdu! Ruhumuz özgür kaldığında ise hayatımızın kimbilir hangi renkleriyle tanışabiliriz…İşin aslı, etrafımda lacivert, kahverengi ve siyah görmekten bıktım artık; turkuaz ve fuşyayı da görmek istiyorum
October 27, 2009
Bu sene renkli bir kış geçirmek istiyorum. Yeni şeyler öğrenmek, yeni insanlar tanımak, yeni yerler görmek istiyorum. İşe her Pazartesi akşamüstü gideceğim bir kişisel eğitim programına kaydolarak başladım. Oniki hafta sürecek olan bu programda hayatımı daha zevkli hale getirecek birşeylerin bana ilham vereceğini ümit ediyorum.
Inspiro, katılımcıların sayısının max. 10 olması gereken bir program ve tahmin edin 10 kişinin yüzde kaçı erkekti? Sıfır! Kadınlar adına gurur verici, erkekler adına ne demem gerektiğini bilmediğim bir şey. İki gündür aklıma geliyor ara sıra nedendir bu diye. Bu programa hiç erkek katılımcının olmaması programın konusunun biraz soyut olması mıydı? Yoksa sebep erkeklerin sosyal baskının etksiyle bir kişisel gelişim programına yazılmayı kendilerine yedirememeleri kadar yalın mı?
Üniversite sınavlarına hazırlanırken, psikoloji okumayı çok istemiştim. Annemler karşı çıktılar. Günün birinde sapığın teki danışanım olur da bana musallat olur diye! Şimdilerde bunun ancak Amerikan filmlerinde olabileceğine inanamaya başladım. Ben psikoloğa gitme konusunda kendisiyle barışık olabilen erkeklerin Türkiye’de azınlık olduğuna inanıyorum. Yani ben boşu boşuna psikolog olmamışım. Psikolog olsaydım, kapımı çalacak erkeklerin tek tük olacağına inancım gün geçtikçe güçleniyor. O tek tük erkeğin geliş sebebi ise muhtemelen eşleri olurdu.
Pazartesi akşamı, sözünü ettiğim bu çalışmadan eve geldiğimde, ilk iş gittim, TV seyretmekte olan eşimin eline Malcom Gladwell’in bir kitabını verdim. Okumasını ve haftaya kitap üzerine konuşacağımızı söyledim. O da, nasıl olsa benim kadar çok okumadığı ve araştırmadığı için sürekli benim konuşacağımı, bu egzersizin bir faydasının olmayacağını söyleyip Alman kanalındaki Godzilla filmini seyretmeye devam etti!
Peki, Türkiye’deki bayanlar nereye koşuyor? Sevgili kızım büyüdüğünde, yaş dengi erkeklerle arasında büyük bir uçurum mu olacak? Yoksa, kadınlar kendilerini geliştirmek için çabalarken, erkekleri de tutup yanlarına çekebilecekler mi? Aksi takdirde çok yakın gelecekte kadın sosyal zekasına bir de bilgi dağarcığını ekleyip erkeğe yüksekten bakmaya başlamaz mı?
Kızım için böyle bir gelecek istemiyorum. Kadın ve erkek birbirini dengelemeli. Ama bu dengeyi sağlamak için bayanlar son hız kendilerini geliştirmeye ve artık iş dünyasında “Biz de varız!” demeye hazırlanırken, erkeklerin yapacağı maksimum efor sadece spor salonuna gidip ter atmak mı olacak? Erkek annelerine bu konuda ciddi bir iş düştüğüne inanıyorum. Bu bir eğitim işi, öğretim değil. 3 yaşındaki bir erkek çocuğu anaokulunda yapacağı faaliyet grubunu seçerken, “Bale kız işi, ben bale yapmam!” diyorsa, öğretimden önce eğitim çoktan gerçekleşmiş demek değil midir?
October 21, 2009
Önceki yazılar
