Dur Zamanı
Anne-baba olarak genelde düştüğümüz tuzak, çocuklarımızın her saatini üretken aktivitelerle doldurmamız gerektiğine inanmamız. Ama size iyi bir haberim var: Bazen hiçbirşey yapmamak da çok önemli! Yapılan araştırmalara göre, çocuk eğitiminde “Daha çok, her zaman daha iyi” olmuyor. Dün Dr. Jill Stamm’in yazdığı bir kitabı okurken, çocukların hayatlarının ilk senelerinde karşılaştıkları hemen herşey yeni olduğundan, günlük hayatlarında bir mola alıp bunları beyinlerinde yerli yerine oturtmaları gerektiğini okudum. Bu çok mantıklı! Hayatımın 2 senesini geçirdiğim Amerika’ya ilk gittiğimde, faturaların nasıl ödeneceğinden tutun içeceğim suyun evime nasıl ulaşacağı gibi temel konular dahil etrafımdaki herşeyi yeniden öğrenmem gerekmişti. Oradaki hayatımın ilk 3 ayına dair hatırladığım tek şey sürekli birşeyler öğrenmenin ne kadar yorucu olduğuydu. Tıpkı yetişkinler gibi çocukların da bazen “durmayı” öğrenmesi gerekiyor. Bazen en yaratıcı fikirler, hiçbir şey yapmadığımız, hatta sıkıldığımız zamanlarda ortaya çıkmaz mı?
Benim Melis ile en çok hoşuma giden “hiçbirşey yapmama” anımız, yatakta yanyana yatıp en basit şeylere bile kıkırdamamız. O anlarda Melis ne yapıyorsa, ben ona uyum sağlıyorum. Örtünün altına girip karanlıkta beklemek mi istiyor, benimle beraber çığlık mı atmak istiyor, el ele benimle yatakta zıplamak mı istiyor hiç fark etmez. Önemli olan onun minimum düşünerek sadece deşarj olması…
Cicicee’nin büyük emeklerle derlenen eğlence ve eğitim programlarından faydalanırken, umarım bu kısa yazımı hatırlarsınız. Unutmayın, çocuklarınızın sıkıldığını düşündüğünüz alışveriş zamanlarında bile aslında çocuğunuz için iyilik yapıyorsunuz. Bazen hayatın sadece gözümüz önünde akıp gitmesi gerekiyor…
