EQ genetik mi?
Babam oldum olası kot pantolon giymez. Neler yaptık faydası olmadı. Hayatında üzerine denemişliği bile yok! Şimdi Melis ile aynı durumu yaşıyorum. Ne aldığım kot pantalonu ne de kot elbiseyi üzerine giydirmem mümkün! Sanki kot kumaşı vücudunu ısırıyormuş gibi tepkiler verip tepinmeye başlıyor olduğu yerde. “Bana ne cüretle kot giydirirsin” der gibi kınar bakışları ve ağlaması da arkadaki fonu oluşturuyor. Sonuçta Melis ile kot üzerine savaşmamaya karar verdim. Ama düşünmeden edemiyorum; kot kumaş giymeye karşı olmak genetik olabilir mi? Sonuçta Melis A Rh (+) anne ve babadan doğup A Rh(-) olanı seçti, yani dedesinin kanını…
Şaka bir tarafa, genlerin mucizesi hala çözülebilmiş değil. Neler genlerle geçebilir? Genlerle geçen özellikler yaşananlar sayesinde/yüzünden değişime uğrar mı? Neden “İnsan 7’sinde neyse 70’inde de odur” atasözü vardır? İnsanlar gerçekten değişmezler mi?
“Freakonomics” adlı kitapta bir çocuğun IQ’sunun genlerinde doğuştan belli olduğunu, bu konuda yapabileceğimiz çok sınırlı şeyin olduğunu okumuştum. Peki ya EQ? Ben herşeyin sırrının genlerde saklı olduğuna inanmak istemiyorum. O zaman hayatı yaşamanın ne keyfi kalır? Hayat sürekli kendini tekrarlamaz mı?
Melis’in maksimum empati yeteneği babasının veya benim genlerimizden aktarabildiğimizle limitli olmamalı; insanları benden ve babasından daha çok sevebilmeli; kendini çevresine benden ve babasından daha iyi ifade edebilmeli. Ben hamileliğimden beri hep aynı şeyi söylüyorum: Melis’in mutlu bir insan olması en önemlisi! Bunu soyağacının genetik özelliklerine bağlı olmadan, insanlarla uyum içerisinde olarak, severek-sevilerek yapabilmeli ve kızım tüm bunları yaşadıklarından öğrenmeli; genlerinde gömülü olanlardan değil!
…Ve güzel prenses ömrünün sonuna kadar mutlu yaşar…
