Bazı kadınlar sanki hamile olmak için doğmuştur ve hamilelik onlar için hayatın en mucizevi dönemidir! Bazı kadınlar ise hamile olmak için doğmazlar ve yine bu kadınlar hamile olmanın hiçbir yanını sevmezler. İçlerinde bir başka canlının büyümesinden hoşlanmazlar. Hamileliğin getirdiği ağrılardan, sıkıntılardan, uyuma zorluklarından ve bunlar gibi hayatlarını ve vücutlarını tamamen tanınmaz hale getiren yan etkilerden nefret ederler. Sonuç olarak hamilelikle barış sağlayamazlar. Ancak tüm bunlar böyle hisseden kadınları yargılamak için bir sebep değildir. Neyse odur, eleştirilmemesi gerekir. Tüm bu hissiyat ileride anneliği negatif etkiler mi? Belki..Ama birçok kadın vücutlarından bebeği dünyaya getirir getirmez, tamamen değişir ve anneliğe başarıyla soyunur.  

Ben ilk başlarda hiç sevmedim, sevemedim hamileliği. Tadını çıkarmam söylendi bu dönemin ama ben tadını hep acı olarak aldım. Her ilerleyen ay bir öncekinden kolay olmayan fiziksel değişimler bana ağır geldi. Sevdiklerimin, ailemin yardımı ile güç buldum ve moralimi düzgün tuttum. Son 3 ayda ise bebeğimle her akşam duşta müzik dinledim ve koca göbeğimle dans ettim. Hatırladığım yegane iyi anım bu diyebilirim. Ancak son hafta bebeğim benden ayrılacağı için ne kadar üzgün olduğumu ve ara sıra ağladığımı söylersem şaşırırmaz mısınız? Önceleri, bu kadar kabul etmezken bu içiçe yaşamı, sonunda buna bu kadar alışacağıma ben de inanmazdım.

 
Bu satırları okuyup “Evet, ben hamileliği sevmiyorum” diyenlerdenseniz, sıkılmayın utanmayın. Söyleyin, paylaşın bunu. Suç saymayın bu şekilde hissetmeyi. Bu sizi kötü bir anne adayı yapmaz. Olduğu gibi kabullenin kendinizi ve kabullendirin etrafa. En fazla size garip garip bakarlar ama ne olmuş? Siz bu şekilde özelsiniz ve çocuğunuz sizi hamileliği sevmediğiniz için suçlamayacak veya hamileliği çok seven annenin çocuğu annesini daha çok sevmeyecek. Bir iş arkadaşım var. Çok seviyorum göğsünü gere gere hamilelikten nefret ettiğini söylemesini. Ama bu onu daha mı az anne yapıyor? Hiç sanmıyorum; özellikle de öğlen yemek saatini süt pompalayarak geçirdiğini görünce…

 
Size hamileliğin ben tadını çıkaramadım, siz çıkarın demeyeceğim. Zevk alamıyorsanız bunda garip bir durum yok. Değiştirmeniz gereken birşey olduğunu da sanmıyorum. Sadece hamileilikte bir iki güzellik bulmaya ve buna odaklanmaya çalışın. Birgün inanmayacaksınız ama bu dönemi hatırlayıp gülümseyeceksiniz. Yaptığınız nazları, kocanızı kışın akşamın bir vakti manava gönderip çilek aldırma lüksünü, insanların size olan ilgisini, aynaya baktığınızda kendi kendinize gizli bir gururla büyüyen göbeğinize baktığınız anları hatırlayıp “sevmedim ama o sırada düşündüğüm kadar da kötü değilmiş” diyeceksiniz belki de tıpkı benim gibi

İlginizi çekebilecek diğer makaleler:

Yorumlar:

1. cigdem koc

   11/08/2009 at 9:07 am

   Evet hamilelikten nefret ettiğini söyleyen benim, sevmem gerektiğini de hiç düşünmüyorum. Ilk 4 ay cektiğim mide bulantıları ve buna paralel olarak gelisen yoğun halsizlik, mide bulantıları tam gecmisken gittikce büyüyen karnimla beraber gelen yoğun bel ağrıları, kramplar… Hamilelik süresince en cok ozledigim seylerden biri yüzüstü yatmaktı, yani en sıradan en akla gelmez seylerden biri benim icin bir özlem kaynagi oldu iyi mi! Hamilelikle ilgili en sevdiğim şey ise hamileliğin bitmesi oldu ama sezeryen doğum yaptığım icin o bile sancılı oldu.

   Cevap
2. Esra İlter Demirbilek

   13/08/2009 at 7:56 am

   Herkesin bu konuda düşünceleri farklı elbette. Ben hamileliği sevenler grubundayım. Hamilelik süresince kendimi daha önce hiç olmadığım kadar özgür ve enerjik hissetmiştim. Karnımda büyüyen çocuğa duyduğum sevgi dışında insanların size olan özel ilgisi örneğin otobüste herkesin yer vermesi, bankaya gittiğinizde sıra beklemeden işinizi görmeniz, insanların size sempati ile bakmaları da çok hoşuma gitmişti. Üstelik kilo alacağım korkusu olmadan da sürekli istediklerimi yiyebiliyordum. Neticede elbette hamileliğin her aşaması güllük gülistanlık geçmiyor, sadece böyle durumlarda bu durumun geçici olduğunu, belki de hayatımızda ilk ve son kez yaşayacağımızı ve dolayısıyla o andan olabildiğince zevk almaya çalışmamız gerektiğini düşünmek yerinde olacaktır.

   Cevap