Millenium annesi
‘80’lerin çalışan annesiydi gururluydu, özeldi. Toplumda parmakla gösteriliyordu. Çalışmayan annenin kızına gösterdiği rol modeliydi. 2000’den itibaren bir değişiklik mi oluyor yoksa sadece ben miyim etrafta çalışan anneye yöneltilen “suçluluk” hikayelerini okuyan? Çalışan anne artık kahraman değil. Çalışan anne bencil, hain ve “doğal olmayan”…Odaklanılan artık annenin kendine güveni, kendini gerçekleştirmesi değil. Odaklanılan çocuğun kendine güveni ve kendini gerçekleştirmesi. Annesi olmadan büyüyen bebeklik ve çocukluk geçiren insanların tüm hayatının nasıl etkilendiği ne kadar da önem kazandı, hiç fark ettiniz mi?
Peki biz çalışan anneler ne yapıyoruz? Bunlara karşı durabilmek için “7/24 oradayız, fiziksel olarak olmasa da bizim için nicelik değil nitelik önemlidir” diyerek varımızı yoğumuzu çocuğumuza veriyoruz. Çalışarak kendimize hayatta pencere açmaya çalışırken aslında kapana kısılan bizler miyiz? Uykusuz geceler, ofiste stres dolu saatler, yok olan sosyal hayatlar, yatakta yalnız bıraktığımız mutsuz kocalar…Bunu mu hayal ediyorduk tüm bunlara başlarken?
Biz çok biliyoruz. Çocuk psikolojisinden de anlıyoruz, iş hayatındaki güç savaşlarından da…Peki mutlu olmayı biliyor muyuz? Kaçımız mutluyum ve kocamı mutlu ediyorum diyebiliyor? Veya hangimiz için bunun bir önceliği var?
Önemli olan herşeye aynı anda yetebilmek. Önemli olan çocuğumuzun kendi çocukluğumuzda eksik bırakılan neyimiz varsa ona sahip olabilmesi, bunu karşılayabilmemiz. Bizim annelerimiz hiç bilmiyorlardı, anlamazlardı. Biz onların eksik bıraktığı ne varsa tamamlayacak olan nesiliz. Üstlendiğimiz misyon bu. Hangi anneyle konuşursam konuşayım, hangi anneyi okursam okuyayım, işittiğim veya okuduğum hep “ben”. Hani çocuklarımızı çok önemseyen bir nesildik? Neden hep ben geçiyor tüm annelikle ilgili yorumlarımızda? Yoksa işin aslı bizim kendimize “yeniden annelik” yapıyor olmamız mı?
İş hayatı ve anneliği çok iyi dengelemek gerekiyor. Karşılıklı fedakarlık şart.
Anne olana kadar önceliği kariyere, eğitime vs veriyordum. Şimdi ise annelik ağır basıyor. Ne yalan söyleyeyim şu anda her türlü maddi imkandan vazgeçip çocuğuma ve kendime daha çok zaman ayırabileceğim, daha az maaşlı, belki part-time, ya da freelance, belki de kapasitemin kat kat altında ama beni yormayacak, basit bir iş arıyorum. Çünkü böyle daha çok mutlu olacağıma inanıyorum…
Çok güzel açıklamışsınız, yaşayamadıklarımızı yaşama, sahip olamadıklarımızı sahip etme çabası içinde görüyorum bizim nesil anneleri, yoksunluk derecesi de pek fark etmiyor sanki, çocukluğunda devlet okuluna giden, çocuğunu koleje göndermeyi hedefliyor, çocukluğunda koleje giden çocuğunu amerika da okutmayı hedefliyor isteklerin derecesi bitmiyor yani.. ben de bekarlığımda ve çocuktan önce kariyer hedefindeydim ancak şimdi mutlu bir insan olmanın mutlu bir aile ortamına sahip olma gerekliliğini farkettiğimi düşünüyorum bırakın kariyeri, şehir hayatı AVM ler, küçük bir kasabada sabah kahvaltı hazırlayıp çocuğunu okula yollayan anne olmak istiyorum.. bu hem beni hem ailemi mutlu edecek sanki…