Comments (3)

By Seniz, 11/08/2009 11:00 pm

by Esra Ilter

Klinik deneylere göre, daha önce depresyona girmiş kadınların doğum sonrası depresyondan etkilenme riski daha yüksek. (TIME, Temmuz 20, 2009) Bu tür anne adaylarının doğumdan sonra çevresinden daha fazla yardım görmesi, naçizhane fikrime göre riskin tehlikesini azaltmada önemli bir rol oynayacaktır.

 Bir anne daha 3 aylık bebeğini bırakıp intihar ediyorsa, bir başka yeni doğum yapmış bir anne kocası tarafından sabahın ilk saatlerinde halının ortasına oturup geceliğini parçalarken bulunuyorsa, ortada pek de azımsanamayacak bir risk var.

 Riski antidepresan ilaçlar alarak mı aza indirmeliyiz yoksa başka yolu olabilir mi? Antidepresanlar bildiğim kadarıyla süt verirken alınmamalı. Postpartum depresyon dönemi ile süt verme dönemi ise tamamen kesişmiş durumda. O zaman ne yapılabilir? Bence atılacak ilk adım: Farkındalık! Abartmadan ama aynı zamanda da sorunu küçümsemeden kabullenmek ve paylaşmak… Anneliğe geçiş hiçbir kadın için kolay olamaz; anneliğe kendini yıllardır hazır hisseden kadınlar için bile… Dolayısıyla yaşanan adaptasyon dönemini makul karşılamalı ve kendimize zaman vermeliyiz. Bazı işin içinden çıkılamaz durumlarda ise güven duyacağınız bir psikoloğa gitmeniz de bir alternatif olabilir.

 Ben kendimi hatırlıyorum da, sanırım çok hafif atlattım bu dönemi. Yine de doğumdan eve geldikten sonraki hafta bebeğimi emzirirken gözlerimden yaşların aktığını hatırlıyorum ve bu can acısından değildi! Çok ilginçtir; ağlarken, düşündüklerim genelde tek başıma hayatın tadını çıkardığım dönemlerden kesitlerdi. Yani o sırada yapıyor olduğum şeyle yakından uzaktan ilgisi yoktu. Yine de topu topu bir hafta sürdüğü için şükrediyorum, özellikle de bu dönemin sonunu getiremeyip intihar eden kadınların varlığını öğrenince!

Kitap tavsiyesi: Konuyla ilgil Elif Şafak’ın kendi geçirdiği postpartum depresyon dönemine dair yazdığı “Siyah Süt”ü tavsiye ederim. Ben doğumumdan önceki hafta okumuştum beni nelerin beklediğini anlayabilmek için.

http://edebiyatelestiri.blogspot.com/2007/12/siyah-st-elif-afak.html

Comments (0)

By Seniz, 24/05/2009 3:14 pm

Kadın olmanın en güzel yönü nedir diye sorulduğunda alınan en fazla cevap “anne olmak” olmasına rağmen, bir kadına kadın olmaktan yorulduğunu hissettiren de yine “anne olmak”…  Hele “yeni anne olmak”!! Ne yazık ki, birçok kadın bu ikilemi yaşıyor olduğundan suçluluk duyuyor ve suçluluk duydukça da doğum sonrası depresyonundan çıkması zorlaşıyor.

 Peki nedir doğum sonrası depresyonu? Gerçekten var mı yoksa ismini son yıllarda duymaya başladığımız “panik atak” gibi günümüzün getirdiği son moda bir ruh hali mi?

 Doğum sonrası (postpartum) depresyonunun tıbbi açıklamasını basite indirgediğimizde  hormon seviyelerinin değişmesinden kaynaklanan ve doğumun hemen sonrasına başlayan bir dönem olarak karşımıza çıkıyor. Östrojen ve progesteron hormonlarının seviyesinin doğum ile ciddi  bir şekilde düşmesi, sizi –yeni anne-yi de beraberinde yere serebiliyor. Hiç bana olmaz, ben hayatımın en mutlu günlerinde ne depresyonuna girecekmişim demeyin.. Bir hatırlayalım her ay gelişini bize ağlama krizleriyle, sinir bozukluklarıyla müjdeleyen adet kanamalarımızı… Bu dönemi hafif atlatıyor ya da zor atlatıyor diye biz kadınları ikiye ayırmak bile mümkünken, doğum sonrasında kadın biyolojisinde meydana gelen fevkalade değişikliklerin üzerimizde hiçbir etkisi olmayacağını düşünmek  kendimize haksızlık olmuyor mu? Doğru, büyük bir mucize bu doğanın bize sunduğu..ama kendimize biraz avans verelim, bu kadar güçlü görünmeye çalışmamız gerekmiyor!

 Şimdi sizinle beraber gizlice bir hastane odasına girelim ve daha bir saat önce doğum yapmış olan “içimizden herhangi biri”nin ne hissettiğini duymaya çalışalım:

 “Canım çok acıyor, ama kendimi toparlamalıyım, birazdan bebeğimi kollarıma alacağım”..

 “İşte geldi, prens(es)imi artık görebilir, ona dokunabilirim”

 “Aman Allah’ım, bu pembe suratlı, basık burunlu, patlak gözlü bebek benim mi? Karışmış olmasın? Yok yok, bu bizim aileden kimseye çekmiş olamaz, bu işte olsa olsa kayınvalide-kayınpederin bir parmağı vardır!”

 “Hadi bakalım, süt içmeye getirdiler, sütüm acaba gelecek mi, ya yetmezse?  bebek doğduğu gibi aç kalakalırsa?”

 “Neyse, içti sütümü, demek ki süt geliyor ama o nesiydi öyle sanki ısırır gibi? Hemşireye bir sorsam, benimki dişlerle mi çıktı karnımdan, olabilir mi diye?”

 “Kaçıncı misafirden sonra tuvalete girip başbaşa kalabileceğim kendimle?”

 “Doktor acaba karnımda bu bebeğin ikizini unutmuş olabilir mi?? Eskiden karnım şişti çünkü hamileydim, şimdiyse sadece karnım şiş!!”

 Tanıdık gelir gibi değil mi? Hissettiklerinizden utanmayın, tam tersi: Paylaşın! Yalnız kalmayın! Ağlayın! Yardım isteyin! Ailenizden yardım alın, arkadaşlarınızdan yardım alın, kocanızdan yardım alın..hatta profesyonel yardım alın! Hiç çekinmeyin!  Şimdi çekinirseniz, bilin ki bir iki ağlama kriziyle noktalayabileceğiniz doğum sonrası depresyonu, sizi bir şekilde ebeleyecek ve siz de onunla daha uzun bir süre kör-ebe oynamak zorunda kalacaksınız..

 Lütfen unutmayın! Bu günlerinizi unutmayın! Hatta özensiz de olsa kendiniz için notlar tutun..Çok ileride değil, daha bebeğinizin 1. doğumgününü kutlarken, açıp okuyun nerelerden geçerek o noktaya geldiğinizi.. kendinizle iftihar edin, artık tamsınız!  

 Ve  etrafınızda sizin geçtiğiniz yoldan geçenlere yardım edin.. sizden daha iyi onları kimse anlayamaz.. konuşmalarını sağlayın, paylaşmak ve sadece paylaşmak bu süreçte mucizeler yaratabilir..